Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Καριέρα,βέσπα και ταξίδια...

  ''Ας γίνει το τέλος του κόσμου,να τελειώνουμε''.Η δήλωσή της ήταν τόσο αφοπλιστική που δεν ήξερα τι να απαντήσω.Κοιτούσα αμήχανα τον καφέ μου,σκεφτόμουν πάλι τελείωσε γρήγορα γαμώτο-γιατί πάντα βιάζομαι με κυνηγάει κανένας δηλαδή.Σκέψου κάτι θετικό,σκέψου γρήγορα κάτι αισιόδοξο να της πεις.Τίποτα.Τουλάχιστον χαμογέλασε και πες της ότι όλα καλά θα πάνε. Θυμήσου τι σου χε πει όταν γνωριστήκατε. Ότι δουλειά σου είναι να χαμογελάς για να τους φτιάχνεις την μέρα. Πάλι τίποτα. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω είναι να γνέψω συγκαταβατικά,την καταλάβαινα. ''Πρέπει να το πάρω απόφαση πια,σπουδάζω για προσωπικό όφελος,θα γίνω σερβιτόρα δεν πειράζει καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.Αλλά τόσος κόπος,τόσα όνειρα΄΄. Ψελλίζω ένα δειλό μην το λες αυτό, ακόμα είμαστε μικρές έχουμε ικανότητες,εγώ μας έχω εμπιστοσύνη. ''Εγώ πάλι δεν ξέρω αν έχω τις ικανότητες που λες''. Και άλλο αμήχανο βλέμμα. Το άσχημο είναι ότι λίγους μήνες πριν η ίδια συζήτηση είχε διαφορετικό ύφος.Ναι το ξέρουμε ότι τα πράγματα είναι δύσκολα όμως πρέπει να παλέψουμε,το χρωστάμε στον εαυτό μας πρώτα από όλα. Που πήγε η αισιοδοξία μου; Κάποιος μου την έκλεψε αυτές τις μέρες και αρνείται να μου την επιστρέψει. Δεν με νοιάζει για μένα. Αλλά όταν ο άλλος είναι χάλια εσύ πρέπει να το παλέψεις μαζί του,να τον βοηθήσεις. ''Μην απολογείσαι,είναι φυσικό να νιώθουμε έτσι''. Οι υπόλοιποι πώς μπορούν να δικαιολογούν τόσο εύκολα τον εαυτό τους. Να κάνουν λάθη και συνέχεια να λένε αυτό το ''δενβαριεσαι'' που σκοτώνει. ''Αυτό ακριβώς λέω και εγώ.Αλλά δεν γίνεται να τα γράφουμε όλα,από την άλλη φοβάμαι ότι θα φτάσω 40 χρονών και δεν θα έχω ζήσει ότι έχω ονειρευτεί''. Ταξίδια? ''όχι μόνο ταξίδια. Θέλω καριέρα'' Και μία βέσπα. '' Καριέρα,βέσπα και ταξίδια΄΄. Της θυμίζω την Θεσσαλονίκη. Είναι μια επιλογή,θα διαβάσουμε θα δώσουμε εξετάσεις και τα έξοδα θα είναι λιγότερα. Χαμογελάει επιτέλους. Και συναυλίες. Χαμογελάει ξανά. Προσπαθώ να βρω κ άλλες λύσεις και άλλες επιλογές. ''Το θέμα σήμερα δεν είμαι εγώ,είσαι εσύ οπότε μίλα επιτέλους''. Λύτρωση.  Οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα και αυτή την φορά προσπαθεί αυτή να μου χαμογελάσει. ''Νομίζω πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας επιτέλους''. Είπε την φράση κλειδί.Κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου η κουβέντα έφυγε από τα άγχη μας κι είπαμε ένα σωρό άλλα πράγματα από αυτά που όταν τα συζητάς λάμπουν τα μάτια σου. Την αποχαιρετώ με την πιο δυνατή αγκαλιά που μπορούσα να δώσω,ένα ειλικρινές θα τα καταφέρουμε και ένα χαμόγελο από αυτά που ζητούσε. 
''το πρόβλημα δεν τίθεται έτσι.Δεν είναι ζήτημα ορολογίας.Ζήτημα χρόνου είναι''. 

ΥΓ. Πριν τελειώσει το 2012 πήρα την απόφαση να με φροντίσω λίγο..όλα είναι ζήτημα χρόνου τελικά..  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου